WANDERLEY Walter

Walter Wanderley werd geboren op 12 mei 1932 in Recife Brazilie en was een organist en pianist, voornamelijk bekend geworden door zijn lounge en bossa nova muziek.


In de late vijftiger jaren van de vorige eeuw was hij al beroemd in zijn geboorteland, maar in de zestiger jaren werd hij wereldberoemd door zijn samenwerking met de enige zangeres ter wereld die met "vals" zingen haar centjes verdiende, namelijk Astrud Gilberto:

 

(samen zijn ze hier te horen:  http://www.youtube.com/watch?v=zwgnacnku1k&feature=related )


Hij nam 6 LP's op bij het Verve label tussen 1966 en 1968. 
Drie van deze albums, Rain forest, Cheganca en Astrud Gilberto's A certain smile, A certain sadness werden opgenomen met een trio met Walter aan het orgel, Claudio Slon op drums en Jose Marino op bas. Deze albums werden geproduceerd in de USA door Creed Taylor, die het trio voor het eerst naar de USA bracht om samen met en op aandringen van Tony Bennet opnamen te maken.

Maar even "Begin by the Begin 

Walter Wanderley was een getalenteerde en begenadigd organist met een acuraat oor voor nieuwe harmonieën. Met 46 opgenomen solo albums in zijn hele carrière, zowel in Brazilië en de Verenigde Staten, bereikte hij nummer 26 op de Billboard-hitlijsten in September 1966, een grote pad van succes alleen bedreigd door hemzelf,en zijn complexe karakter. Tien jaar na zijn dood aan kanker, toen hij opnieuw een rage werd,werd zijn muziek herverpakt door de entertainment-industrie als  lounge muziek, en wederom verkochten alle uitgaven tot in het gigantische.

 

 

Op zijn vijfde speelde hij reeds piano. Op z'n  12e volgde hij lessen op het  Lyceum of Arts voor eerst een jaar van theorie lessen, later harmonie en compositieleer.In het begin van zijn professionele carrière in Recife, een levendige stad met een levendig cultureel leven, werkte hij elke avond op de piano of op het orgel. Op zijn 26e, in 1958, verhuisde hij naar São Paulo en werd onmiddellijk een actieve speler in discotheken zoals het Claridge,

 

 

de Captain's Bar en Oásis.



Wanderley's  eerste opname was in augustus 1959 voor Odeon, met Carlos Lyra "Bobo Lobo." Back-ups zijn vrouw, Braziliaans zangeres Isaurinha Garcia

 

 

(met wie hij een dochter, Monica had),

Op dat moment was hij Garcia's begeleider en arrangeur. Hij zou  haar op nog  zes LPs begeleidenen op op nog 19 solo albums in Brazilië voor verschillende labels; Hij werd niet bij alle opnames genoemd, omwille van zijn contract met Philips. Wanderley werd bekend om zijn artistieke sfeer , die hij creéerde, voor het opnemen van jonge kunstenaars, zoals Marcos Valle, Tom Jobim, João Donato,die allen tot dan toe allen slechts in nachtclubs optraden. Maar omdat de melodién en arrangementen fijn waren, om op te dansen,verkochten de albums zeer goed.

João Gilberto's "João Gilberto" (later heruitgegeven als "O Mito" in Brazilië en  de legendarische "João Gilberto" in de VS in 1990 door het lable World Pacific uit 1961 hadden ook een flink Walter-gehalte  .Maar na 3 albems stopte Walter, want hij kon niet leven met de stiptheid en bazigheid.
Dat  derde album "Gilberto" een  voor Odeon zou de  laatste zijn. Tot dan had Gilberto Tom Jobim als pianist en Aluísio de Oliveira als producent. Ondanks zijn frequente besprekingen met de Oliveira was de producer de persoon die Gilberto van harde relatie met Jobim gemedieerde. Maar Oliveira had Odeon de vorige September verlaten,en Jobim wilde niet voor die opname worden ingepland



NOG VERTALEN !!!








.
Gilberto, niet wetend hoe te schrijven van muziek, aangedrongen op het uiten van zijn muzikale visie van algemene regeling door zingen, en dat niet alleen de tonen zich, maar de expressie, timbre en articulatie opgenomen. Dit Wanderley gek, vooral met een bepaalde geluidseffect van een boot sirene voor "O Barquinho" ("kleine boot"), die nooit goed genoeg voor Gilberto was reed. De volgende dag, onderbroken Gilberto de opnames van dit album, het slechts vijf maanden later met Jobim als muzikale leiding te hervatten. Wanderley ging verder met zijn carrière en leven, beginnen een samenwerking met zangeres Claudette Soares in 1963, als arrangeur en begeleider. Zijn huwelijk was gebroken in deze periode. Hij nam ook voor verschillende gerenommeerde Braziliaanse zangers in die tijd, onder hen Dóris Monteiro en Geraldo Vandré. Het was toen Tony Bennett Wanderley zag tijdens een Braziliaanse tour en werd genomen door zijn spel. Hij drong er bij Wanderley om naar de Verenigde Staten en hij zelf gesproken over hem met Verve Records producent Creed Taylor, ook het geven van Taylor sommige van Wanderley de albums te verplaatsen. Na sommige aandringen stuurde Taylor opdrachten voor Wanderley en zijn trio opnemen een honkslag. Dus in 1966 nam ze broers Marcos en Paulo Sérgio Valle "Samba de Verão" ("zomer Samba"). Het was meteen een succes, met radiostations spelen vier of vijf keer per uur. In datzelfde jaar, het regenwoud LP kwam, ook de verkoop van zeer goed en was gecertificeerd platina (1 miljoen stuks verkocht) in twee jaar. Het trio begeleid Astrud Gilberto op haar A Certain Smile, a Certain Sadness album, ook in 1966. Hij zou zes meer solo lp's of singles voor Verve tot het volgende jaar, en tien meer in zijn carrière opnemen in de VS Hij altijd verkocht goed en had een volledige uitvoering van plannen, waarin lokale presentaties op het gebied van San Francisco werden afgewisseld met sommige tours naar Mexico. Hij nooit keerde terug naar Brazilië na de verhuizing naar de VS en hij ging verder met zijn leven tot dood ingehaald met hem.

 

 

 

 

 dIscography

    1959: Festa Dançante (RGE)
    1960: Eu, Você e Walter Wanderley (Odeon MOFB-3085)
    196?: Feito Sob Medida (Odeon MOFB-3109)
    1961: Sucessos Dançantes Em Ritmo de Romance (Odeon MOFB-3155)
    1961: O Sucesso é Samba (Odeon MOFB-3204)
    1962: Samba é Samba (Odeon MOFB-3248)
    1962: O Samba é Mais Samba (Odeon MOFB-3285)
    1962: E O Bolero (Odeon MOFB-3289)
    1963: Samba No Esquema (Odeon MOFB-3358)
    1964: Entre Nós (Philips P 632.197 L)
    1964: Órgão Sax Sexy (Philips P 632.721 L)
    1964: O Toque Inconfundivel (Philips P 632.726 L)
    1965: Quarteto Bossamba (Som Maior)
    1965: O Autêntico Walter Wanderley (Philips P 632.757 L)
    1965: Samba So (Fermata)
    1966: Sucessos + Boleros (Philips P.632.894 L)
    1966: Rain Forest (Verve V6-8658)
    1966: A Certain Smile A Certain Sadness (Verve V6-8673)
    1966: Cheganca (Verve V6-8676)
    1967: Brazilian Blend (Philips PHM 600-227)
    1967: Batucada (Verve V6-8706)
    1967: Popcorn (Verve V6-8734)
    1967: Kee-Ka-Roo (Verve V6-8739)
    1968: When It Was Done (A&M Records, CTI Records SP-3018)
    1969: Moondreams (A&M Records, CTI Records SP-3022)

Singles

    Summer Samba (So Nice) US # 26, 1966


Summer Samba (also known as So Nice or its original Portuguese title, "Samba de Verão") is a 1966 bossa nova song by Brazilian composer Marcos Valle, with English-language lyrics by Norman Gimbel; the original Portuguese lyrics came from Paulo Sérgio Valle, brother to the composer.

The song was first popularized by the Walter Wanderley Trio in 1966 — the album Rain Forest on which it was issued reached platinum status in 1970 — also reaching the U.S."Easy Listening" chart in versions by Johnny Mathis, Vikki Carr, and Connie Francis during that same year. In fact, at least one source claims that three different versions were on the Billboard charts at the same time in 1966. Allmusic has said of Wanderley's version, "His recording ... is regarded as perhaps a more definitive bossa tune than "Girl From Ipanema." Wanderley's version was the biggest seller in the U.S., reaching #26 on the Billboard Hot 100 in 1966, (#3 on the Easy Listening chart) , and is still a favourite on Adult Standards radio stations.

Other notable versions include those by Astrud Gilberto and by Bebel Gilberto, both of which have been used in several television programs and in widely broadcast TV advertisements. As of the year 2000, the song had been recorded by more than 180 different artists worldwide.

The song was covered by Emma Bunton in 2004 and was released as a b-side on the commercial CD single to her single "Crickets Sing For Anamaria" (also written by Marcos Valle), taken from her critically acclaimed sophomore album, Free Me.

The song appears in the film Austin Powers: The Spy Who Shagged Me as well as Click. It also is a major theme in the game Destroy All Humans!, largely as an intentional music joke as the video game is set in 1957, nine years before the song's release.
    On The South Side Of Chicago (1967) Did Not Chart

 

 

 

 

 

Walter Wanderleys opname van Summer Samba
(Hier te horen: http://www.youtube.com/watch?v=UcR3K6mVctw)
kwam in de hitparade op de 26e plaats in de zomer van 1966.

Een ander album dat hij in die dagen opnam was Popcorn
(Alhier te beluisteren:  http://www.youtube.com/watch?v=nlte6yx2C40 )
in samenwerking met de braziliaanse zanger/guitarist Luiz Henrique Rosa:

 

Na dat het trio uiteengevallen was (ze waren nog kort samen in 1971 voor de Return of the Originals op Canyon Records) ging Wanderley door met het maken van opnamen op Verve, A&M/CTI en GTM Crescendo labels. 
Gedurende deze tijd heeft hij vele optredens verzorgd, inclusief een tournee door Mexico.

Wanterley was bekend om zijn specifieke staccato spel en zijn beheersing van de Hammond L 100 :



Zijn latere carriere werd overschaduwd door zijn alcoholgebruik, liever gezegd zijn misbruik daarvan. Hij is in relatieve eenzaamheid overleden aan kanker in San Francisco op 4 september 1986. Hij was getrouwd met Isaurinja Garcia, een van de meest bekende zangeressen in Brazilie.

 

Er is wel eens vermeld dat Walter eigenlijk van Nederlandse komaf zou zijn, waarbij zijn naam gespeld zou zijn als Van der Ley. Verdere gegevens hierover ontbreken vooralsnog.

Voor discografie: Zie Wikipedia Walter Wanderley.